Vluchtelingen voetballen bij de Red Star Juniors

© Tine De Wilde

Voetbal, vertier en voedsel

Sinds dit seizoen telt Sint-Genesius-Rode een nieuwe voetbalploeg: de Red Star Juniors. Het is een ploeg met een verhaal dat bezieler Kris Stoffels ons graag vertelt.
Bij de Red Star Juniors spelen enkel spelers met een migratieverleden, en dan nog voor het grootste deel vluchtelingen. Het woord vluchteling moeten we ruim interpreteren. Het gaat niet om vluchtelingen uit oorlogsgebieden in het Midden-Oosten. Kris vult op het wedstrijdblad geen enkele Syrische, Iraakse of Somalische naam in. ‘Er zijn natuurlijk duizenden mensen op de vlucht voor oorlog in het Midden-Oosten, maar er zijn wereldwijd nog meer mensen op de vlucht voor milieuvervuiling. Mensen die in hun thuisland geen drinkbaar water hebben, of mensen uit landen waar de mitrailleur wordt bovengehaald om te vechten voor de schaarser wordende grondstoffen. En dus spelen er bij de Red Star Juniors onder meer Congolezen, Brazilianen, Ghanezen en Kameroeners.’

Falende integratie

Het idee groeide uit de vaststelling dat de klassieke manieren waarop we nieuwkomers proberen op te nemen in onze maatschappij niet altijd werken. ‘Ik heb gemerkt dat de integratietrajecten via bijvoorbeeld het OCMW te weinig resultaat opleveren, dat nieuwkomers nog te vaak aan de rand van de maatschappij blijven staan en zich in hun eigen subcultuur terugtrekken. Integratie via sport kan volgens mij lukken. Door de sport ontmoeten verschillende subculturen elkaar.’ De jongeren die zich aansluiten bij de club krijgen er bovendien iets voor in de plaats: voedsel.
‘Na elke training is er een klein voedselmarktje, waar spelers en hun familie de voedseloverschotten van de supermarkt mee naar huis kunnen nemen.’ Maar er wordt aan de spelers ook betrokkenheid bij de club gevraagd. Ze hebben een bestelwagentje ter beschikking. Voor elke match rijden ze er zelf om de beurt mee om hun ploegmakkers op te halen. Ze moeten zich dus zelf organiseren. ‘Met af en toe een boete voor een snelheidsovertreding tot gevolg’, lacht Stoffels. Een andere manier waarop de spelers bij de werking van de club betrokken worden: ‘Ze hebben zelf het logo en de naam van de ploeg mogen kiezen.’

Verrijkende confrontatie

De club speelt bij het liefhebbersverbond, omdat het daar minder papierwerk vraagt om een club op te starten. ‘Hoewel ik over al die administratie en paperassen wel een boompje kan opzetten’, zegt Stoffels. Op sportief vlak draait het op dit moment niet slecht. ‘We staan derde in de stand, hoewel de jongens het liefst eerste zouden staan. De mentaliteit zit echt goed in de groep: ze zijn gemotiveerd, er is kameraadschap en beleving. Bovendien merk ik dat de tegenstanders het wel leuk vinden om tegen ons te spelen, omdat we mooi en fris voetbal spelen dat inspirerend kan werken voor anderen.’ Maar voor ploegen die ambitie hebben om de competitie te winnen, ligt dat volgens Kris anders. ‘Ze vinden ons een moeilijke ploeg om tegen te spelen. Maar de anderen respecteren ons, en van racisme merk ik niet veel. Andere ploegen vinden de confrontatie met ons een verrijking, al is de taal soms een probleem.’

De derde helft

In veel opzichten zijn de Red Star Juniors een ploeg zoals alle andere. De derde wedstrijdhelft hoort er bijvoorbeeld ook bij. ‘We praten graag na over de prestaties. We zijn trouwens de enige club in onze competitie die na de wedstrijd broodjes of warme drankjes aanbiedt aan de bezoekers. Dat helpt ons ook om de andere ploegen te leren kennen. Voor mij kan het nuttig zijn om te discussiëren over de werking van die andere clubs.’ Er waren al heel wat mooie momenten met de club, zegt Kris. ‘Eén van de mooiste herinneringen tot nog toe was het beginfeest dat we hielden. Toen we er zeker van waren dat we ons idee zouden kunnen realiseren, vonden we dat een feest op zijn plaats was. We hebben er een sambafeest van gemaakt, samen met leden van het bestuur en de reserveploeg van KFC Rhodienne-De Hoek. Er was een liveorkestje en een Braziliaanse dansgroep. Dat ging goed tot 22 uur, toen we de politie op ons dak kregen’, lacht Kris. ‘We hebben toen wat minder lawaai gemaakt, maar het feest was nog niet gedaan.’

Juniorettes?

Na een paar maanden maakt Kris een eerste balans op van het initiatief. ‘Mijn medebestuursleden en ik vinden het initiatief zeker geslaagd. Ook de spelers willen ermee doorgaan.’ Bovendien koestert Kris een stille droom. ‘Ik zou ook met een vrouwenteam willen beginnen. In Brussel en omstreken leven er vrouwen in slechte omstandigheden. Ik zou ze uit hun isolement en hun miserie willen halen, en hen een zinvolle bezigheid willen geven. We zien wel of het er van komt.’
Een van de redenen waarom Kris twijfelt over het oprichten van de ‘Red Star Juniorettes’ is de rompslomp en de moeilijke financiering van dit soort initiatieven. ‘Subsidies aanvragen impliceert een hele papierwinkel. Ook eetfestijnen voor familie en vrienden werken niet. Onze spelers hebben niet veel kennissen buiten de ploeg. Er zou dus niet veel volk komen. Gelukkig hebben we gulle sponsors gevonden. Maar we zoeken er nog’, besluit Kris. (knipoog)

Maarten Croes

© Tine De Wilde

Red Star Juniors — Vluchtelingen aan de bal

Bron: buurten . JAARGANG 19 . NR 2 . MAART 2017
UITGAVE VAN GC DE BOESDAALHOEVE EN VZW “DE RAND”

Red Star Juniors: club de football composé de réfugiés

Depuis cette saison, Sint-Genesius-Rode compte une nouvelle équipe de football: les Red Star Juniors. Cette équipe se compose uniquement de personnes avec un passé migratoire, essentiellement des réfugiés.
Kris Stoffels est à l’origine de l’initiative: ‘J’ai constaté que les parcours d’intégration qui passent, par exemple, par le CPAS donnent peu de résultats, les nouveaux arrivants se replient encore trop souvent dans leur sous-culture. Selon moi, l’intégration par le sport peut réussir. Grâce au sport, différentes sous-cultures se rencontrent.’
‘Après chaque entraînement, il y a un petit marché de produits alimentaires, et les joueurs et leurs familles peuvent emmener chez eux les excédents alimentaires du supermarché.’ Mais on demande aussi aux joueurs de s’impliquer dans le club. Ils disposent d’une petite camionnette. Avant chaque match, ils la conduisent eux-mêmes à tour de rôle pour aller chercher leurs coéquipiers.

© Tine De Wilde

Bron: buurten . JAARGANG 19 . NR 2 . MAART 2017
UITGAVE VAN GC DE BOESDAALHOEVE EN VZW “DE RAND”

Et si profit et pauvreté se conjuguaient dans l’économie de demain ?

C’est le pari de Wafa Hammed

“Penser l’économie autrement en plaçant la pauvreté comme moteur d’innova on et levier de croissance. Un raisonnement aux antipodes du discours traditionnel qui oppose pro t et pauvreté. Il est au cœur d’un important projet mené par l’Associa on américaine de marketing, coordonné par le professeur Wafa Hammedi experte en innova on des services à l’Université de Namur, avec le professeur Raymond Fisk, fondateur de SERVSIG-AMA et professeur à l’Université du Texas.”

—————

>>>>> Et si profit et pauvreté se conjuguaient dans l’économie de demain ?

 

Woordje van Albert Gryseels, voorzitter K.A.V.V.V.-vb-ov

Ik was dit weekend op een wedstrijd in derde afdeling.
Een vrij pittige wedstrijd met wat gecontesteerde fases en beslissingen maar al bij al een wedstrijd zonder echt veel geschiedeniswaarde en een billijke 1-1 uitslag.

Wat me echter opviel, en dat werd me bevestigd in de gesprekken die ik had met bestuursleden van beide ploegen, was dat beide ploegen moeite hadden om een volwaardig elftal bijeen te krijgen.
Trouwens, een van de ploegen had de vorige week zelfs forfait moeten geven omwille van te weinig beschikbare spelers.

Er bereiken me berichten over verschillende ploegen die in de problemen zitten met ofwel een latent gebrek aan spelers ofwel met een bestuur dat op apegapen ligt.

De competitie zit in zijn beslissende fase en ik hoor dat er verschillende ploegen op een algemeen forfait afstevenen. De aansluitingsperiode is voorbij, dus het ziet er slecht uit voor die ploegen.

Ik heb de indruk dat bij vele clubs de rekrutering helemaal mank loopt. Het rekruteringsveld wordt almaar moeilijker afgebakend, ook kleiner, en er vissen te veel vissers in dezelfde vijver. Waar vroeger kon gerekruteerd worden via de vriendenkring in de lokale volkscafés, loopt dat nu veel moeilijker. Er zijn praktisch geen volkscafés meer. Sommige clubs rekruteren nog uit de jeugdverenigingen, maar dat loopt ook steeds moeilijker gezien deze verenigingen zich minder en minder focussen op sport en openluchtrecreatie.

Vele grote scholen, met een voetbaltraditie, hadden een opleiding waar naschools jonge spelers terecht konden. Vele scholen doen dit niet meer omdat ze op allerlei andere manieren belast worden en geen tijd en geld meer hebben om leerlingen goesting te geven in het liefhebbersvoetbal verder te gaan.

Jongeren die toch kiezen voor het voetbal gaan naar een club uit de KBVB en stoten in het beste geval door naar een provinciale reeks waar hun clubs voorwaarden (als er geld mee gemoeid is) stellen zodat het deze spelers verboden wordt aan te treden in liefhebbersclubs.

De anderen die blijven hangen en die zouden terechtkunnen in onze clubs, worden door dezen te weinig benaderd.

Jongeren hebben zoveel meer mogelijkheden en worden aangetrokken door hypermoderne vormen van ontspanning waarbij minder lichamelijke inspanningen worden gevergd.

Het liefhebbersvoetbal staat onder druk want dat vraagt inderdaad inzet en fysieke paraatheid en inspanningen en daar tegenover staat een waardering die niet in euro’s wordt uitgedrukt maar in vriendschap, waardevolle sociale contacten, een pint je of een cola met de maten …

Idem wat de inzet van de vrijwilligers/bestuursleden betreft.

Bij vele van onze clubs draait de club op enkele personen, dikwijls zelfs oudere senioren, en waarbij de aflossing van de wacht steeds moeizamer verloopt.

Ik vrees dat, indien we op deze weg voortgaan, het liefhebbersvoetbal over zijn hoogtepunt is.
Dit fenomeen stelt zich ook bij onze vrienden in andere federaties.

Het moet een wake-up call zijn voor onze federatie om zich te beraden over een nieuwe gefundeerde aanpak en misschien een tip voor onze Vlaamse minister van sport.

Een nieuw decreet op de organisatie van het Vlaamse sportlandschap is misschien wel een goed initiatief, maar een nieuwe grote campagne ter promotie van de sport in clubverband is zeker nog meer nodig. Iedereen herinnert zich nog de toenmalige Bloso-sportcampagne “Als het kriebelt, moet je sporten”. Maar dat is intussen wel al meer dan 20 jaar geleden.

Veel voetbalgenot,

Albert Gryseels
Voorzitter KA VVV VB/OV

Rising Youth

“WE CLIMB. WE RISE. WE SHINE.”

Sport Vlaanderen ondersteunt de eerste fase van het totaalproject  Rising Youth,

namelijk een vrijetijdsluik voor jongeren vanaf 14 jaar,

met focus op vluchtelingen,

om kennis te maken met klim- en touwsport.

Het project situeert zich nu in Brussel.

http://www.nature.be/nl/risingyou/

https://www.facebook.com/risingyouth.be/?fref=ts

Verderop in het traject zijn er kansen naar opleiding en tewerkstelling, maar dat is in eerste instantie geen verplichting om in te stappen in het vrijetijdsluik. Het richt zich in eerste instantie op vluchtelingen, maar iedereen is uiteraard welkom.

Eddy Defrijn,wijnboer

Maak kennis met de secretaris van de bezoekers VK Buizingen, Eddy Defrijn.
Eddy Defrijn is wijnboer en nodigt Red Star Juniors 1640 uit om te komen proeven. Eddy heeft de internationale prijs voor Rosé-wijnen gewonnen.
Contacteer Eddy Defrijn, Floralaan 6 Buizingen, TEL.: 02/305 32 86 of GSM: 0499/ 58 91 61.

Eddy Defrijn, VK Buizingen

Eddy Defrijn du club VK Buizingen est vigneron et nous a invité à déguster son bon vin quand nous sommes dans  les environs après les matchs.
Eddy a remporté le prix international pour les vins rosés.
Veuillez contacter Eddy Defrijn, Floralaan 6 Buizingen, TEL.: 02/305 32 86 of GSM: 0499/ 58 91 61.

♣♣♣♣♣

Eddy Defrijn from VK Buizingen, is winegrower and invited us to taste his best wine when we are in the neighbourhood after a match.
Eddy won the international award for Rosé wines.
Please contact Eddy Defrijn, Floralaan 6 Buizingen, TEL.: 02/305 32 86 of GSM: 0499/ 58 91 61.

♣♣♣♣♣